Mostrando entradas con la etiqueta Publicidad. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Publicidad. Mostrar todas las entradas

sábado, julio 05, 2014

Tampoco sé cómo se sale de Roma pero si lo supiera...

Texto y voz en off: Cori García
Música: Héctor David Solís Romero

Texto
Querido Marcos,

recuerdo cuando dijiste que por lo menos una vez en la vida hay que cambiarle la vida a alguien. Como Albert Einstein que decía que si pasas el resto de la vida de un pez enseñándole a trepar a un árbol, pasaría el resto de su vida pensando que es un inútil.

A eso me refiero, a que todos tenemos un lugar donde ser brillantes, pero el día que la humanidad entienda que el físico es secundario, se dará cuenta de por que de un regalo siempre tira el envoltorio. Por eso no es la mirada, es quien te mira. Como cuando sientes algo que nunca has sentido y lo mejor es averiguar que es.

Y es que muchas de las mejores cosas en la vida son aquellas que nadie ha descubierto antes, como aquel desierto que ahora todo el mundo llama Las Vegas, o como conectar a todo el planeta entero a través de un hilo y llamarlo Internet, y tranquilo, que no son las veces que te caes, es como te levantas, que merece la pena luchar por aquello que te haga sentir vivo.

Porque no hay nada que merezca tu alegría que se consiga sin esfuerzo. Prométeme que correrás bajo la lluvia y demostrarás al mundo entero de todo lo que eres capaz.

Que yo ya sé que la gente entra y sale de nuestras vidas casi tantas veces como aire respiramos. Pero te tienes que quedar con quien te baje las estrellas y no con quien te haga soñar con ellas.

¿Sabes cómo reconocer a alguien especial? Por los abrazos, porque cuando te dan uno de esos abrazos que hace que se detenga el tiempo y que suspires profundo deseando que ese instante sea eterno. Cuando eso sucede me doy cuenta de que todo es posible, y ahí es cuando me acuerdo de ti, que tendemos a cometer ese grave error de esperar a que ocurra algo tan caótico que le de la vuelta a la vida para dar el paso, para arriesgarse, probar cosas nuevas, decir te quiero, sentir, enamorarse,... vivir.

¿Qué tal un así porque sí? Porque me apetece, aquí, ahora y contigo. Que al miedo hay que mirarle de frente y a los ojos y así puedes dejarte llevar por ese puto motor que te late en el pecho. Que toda pesadilla tiene su despertar, porque el valor es el resultado de un gran miedo, y tú has llegado a mi vida como los superhéroes, dispuesto a quitármelo.

No me rindo porque sé que te prometí que nunca lo haría. Solo quería decirte que tampoco sé como se sale de Roma pero si lo supiera, pasearía todos sus caminos contigo.
.

viernes, julio 04, 2014

Si todos los caminos llevan a Roma... ¿cómo se sale de Roma?


Texto y Voz en Off: Cori García Martos
Música: Jacob Askendom

Texto:
Si todos los caminos llevan a Roma... ¿cómo se sale de Roma? 
A veces, pensamos demasiado y sentimos muy poco. Mi abuelo siempre decía, que si alguien quiere seriamente formar parte de tu vida, hará lo imposible por estar en ella, aunque en cierto modo, perdamos entre pantallas el valor de las miradas, olvidando que cuando alguien nos dedica su tiempo, nos está regalando lo único que no recuperará jamás. Y es que la vida son momentos, ¿sabes? Que ahora estoy aquí, y mañana, mañana no lo sé.

Así que quería decirte que si alguna vez quieres algo, si quieres algo de verdad, ve por ello sin mirar atrás, mirando al miedo de frente y a los ojos, entregándolo todo y dando el alma, sacando el niño que llevas dentro, ese que cree en los imposibles y que daría la Luna por tocar una estrella. Así que no sé que será de mí mañana, pero este sol siempre va a ser el mismo que el tuyo.

Que los amigos, son la familia que elegimos, y yo te elijo a ti, te elijo a ti por ser dueño de las arrugas que tendré en los labios de vieja, y apuesto fuerte por todos estos años a tu lado, por las noches en vela, las fiestas, las risas, los secretos y los amores del pasado. Tus abrazos, así porque sí, sin venir a cuento ni tener porque celebrar algo.

Y es que en este tiempo me he dado cuenta, de que los pequeños detalles son los que hacen las grandes cosas. Que tú has hecho infinito mi límite. Así que te doy las gracias por ser la única persona capaz de hacerme llorar riendo. Por aparecer en mi vida con esa sonrisa loca, por ese brillo en los ojos capaz de pelear contra un millón de tsunamis. Así que no, no sé dónde estaremos dentro de 10 años, ni sé cómo se sale de Roma. No te puedo asegurar nada. Pero te prometo, que pase lo que pase, estés donde estés, voy a acordarme de ti toda la vida, y por eso, mi Luna va a estar siempre contigo. Porque tú, me enseñaste a vivir cada día como el primer día del resto de mi vida. Y eso, eso no lo voy a olvidar nunca.

viernes, noviembre 01, 2013

Se chove, que chova!!!

Nuevo anuncio de la campaña "Vivamos como galegos" de Gadis titulado "Se chove, que chova!".



Texto del anuncio:
- E a vostede que lle poño hoxe?
- Nin moño nin melena, algo moderno.
- O de sempre.
- Dígoche que xa non se pode ler nada, todo son malas noticias... É que che amargan a vida!
- Se vos conto o que fixeron os meus netos. Un deles preguntoume se habería algún sitio en Galicia que non se nubrase nunca. E outro dixo que coñecía o home máis sabio de Galicia. E alá foron. Chegaron e, por suposto... era unha muller!
- Home!!
- E díxolles: "O único que non se nubra nunca en Galicia é a nosa alegría. Porque a nosa alegría vén da nosa forza e a nosa forza vén da terra. Os carballos e os acantilados fannos recios. Os ríos un pouco enrevesados. A choiva... creativos. E os atardeceres, sensibles e morriñentos."
- Tola de todo!... E non lles dixo nada
- Díxolles que hai algo na terra que nos axuda a tirar para adiante.
- E é verdade, sempre o fixemos. E en todo o mundo!
- E nunca deixamos que nos amargasen a vida!
- Isto é boísimo! Tedes que emitilo!
- Mira a miña nai, case cen anos, viviu de todo. E cada vez que tiña un problema dicía: "Traballemos moito pero disfrutemos moito". Por iso non perdeu unha repichoca, eh?
- Hai que traballar e disfrutar con determinación, que somos galegos!!
- A nós ninguén nos amarga un plan!!
- Se imos á praia... imos á praia! Inda que sexa con chaqueta! E se nos bañamos, sempre dicimos: "Está boísima!!!"
- E se a cousa se pon fea.... Comida, merenda e cea!!!
- E se alguén se pon un pouco pochiño, cen visitas ó día que non collen na habitación e como novo!!!
- Como di o meu Paco: "Se non me preocupa viaxar no espazo, nunha bola enorme, a miles de quilómetros por segundo, entre meteoritos e lixo espacial, voume preocupar polo demais?"
- Que profundo!
- Aquí todos somos profundos, filla.
- Uns máis que outros.
- Tanta preocupación, tanta preocupación...e a xente seguirá coñecéndose, namorándose... Seguirá abrazándose, quedando, rindo... Porque os galegos sabemos que este é o mellor 2013 das nosas vidas.
- Non hai outro.
- E iso fainos disfrutar máis da vida, da xente, dos amigos... Así que saiamos aí fóra, disfrutemos de todo o que temos... E vivamos. Vivamos. Vivamos como galegos!!!

- Ai, como chove!
- A que está caendo!!
- Sabedes que vos digo? Que se chove... que chova!!! 


En Galicia, o único que non se nubra nunca
é a nosa alegría
así que
se chove, que chova!!!
Vivamos como galegos!!!
 .

domingo, octubre 28, 2012

Sairemos como galegos




Anuncio: Sairemos como galegos
Gadis

Texto del anuncio:
Algo lles pasa.
Vexo as súas miradas e están tristes.
Din que é un problema de confianza.
De la sobrina de riesgo.
De la prima!
Hai que botar unha man.
Que sepan que contan con nós.
Que tamén sabemos axudar.
Que se lles admira por estar aí.
E que recorden que todo o que somos llo debemos a eles.
Temos que poñernos as pilas.
Non preguntemos o que poden facer os nosos pais por nós, preguntémonos que podemos facer nós polos nosos pais.
Que sepan que se lles quere.
Que estamos orgullosos deles.
Por non deixar atrás ós seus maiores.
E sacar adiante ós seus fillos.
Porque é posible que os galegos sexamos os que máis formas temos de chamarlle á choiva  pero todas, todas escampan.

É posible que algún día un galego baixe os brazos, que un galego se renda ou que tire a toalla.
É posible.
Pero ese día, ese día non chegou.
NON!!!
Poñámolo noso grao de area:
AXUDEMOS COMO GALEGOS!!!

Estou orgullosa do meu pai que nunca tirou a toalla, NUNCA, a dicir verdade, nunca tiraba nada.
Aprendimos de vós que os galegos podemos ser o fin da terra e o centro do universo.
Aprendimos que cando algo é bo de verdade se lle dice do país,
e se é natural decimos da casa.
Somos o que somos gracias a vós.

Seguiremos vivindo como galegos!!!
Seguiremos adiviñando o futuro: Vas caer.
E seguiremos sendo campechanos, campechanos: Esa é unha mística.
Seguiremos usando a fórmula secreta: Tranquila, malo será.
E á crise lle diremos: VAITE E NON VOLVAS.
Orgullosos desta terra sempre verde porque me dixeches que era un xardín.
Porque desta sairemos como galegos.

SAIREMOS COMO GALEGOS!!!
SAIREMOS COMO GALEGOS!!!
.

lunes, mayo 07, 2012

Recuerdos



YLE Living Archive - Where yesterday lives

Promax Plata Mejor promo de imagen general de marca / Mejor guión / Mejor Promo para canal on line o servicio interactivo.

¿Cuándo fue la última vez que fuiste de la mano con alguien? En Living Archive puedes escuchar los ecos del pasado y viajar a través de la historia. Living Archive (Elävä Arkisto) es un servicio gratuito de Internet de la empresa finlandesa YLE.
El sitio web contiene miles de programas de radio y televisión, en finlandés y sueco.


Texto del anuncio en español:
¿Cuándo fue la última vez que fuiste de la mano con alguien? ¿Te acuerdas?

Los recuerdos nos convierten en lo que somos.
Esos momentos están llenos de dolor y belleza, y todo lo que nos resulta precioso.

¿Dónde estabas ayer? ¿Dónde estabas cuando el mundo contuvo el aliento... cuando nos dimos cuenta de que nada volvería a ser como antes?

Yo quiero recordar esos momentos.

Puedo recordar al público vitoreando,
el trabajo ideal de mi mejor amigo,
la tristeza en tu rostro y el significado del silencio.
También puedo recordar el despertar de una ciudad, y una maleta repleta de expectativas.

A veces la vida es como una montaña rusa,
pero con una sonrisa puedes conseguir que bailen hasta las gotas de lluvia.

Cuando la amistad se convierte en amor,
nacen nuevos recuerdos.
.

jueves, noviembre 24, 2011

Believe in your dreams


Cree en tus sueños
y ellos creerán en ti.



Soichiro Honda: Corto de animación para la marca Honda realizado por el estudio Michele D'Auria. En su página también se puede ver el Making Of.

En inglés con subtítulos en español.

Visto aquí.
.

viernes, octubre 21, 2011

V aniversario de "Vivamos como galegos!"




Texto:

Hai quen di que os galegos somos morriñentos sen fronteiras, que separarnos da nosa terra dóenos máis que a outros pobos. A explicación é difícil, é un sentimento,... máis que un sentimento.

Como lle explicas a alguén que non é galego o que se sente ao ser galego?, o que se sente ao escoitar de viaxe:
  • no doy hecho,
  • ay, que riquiño,
  • las patatas esmagadas, por favor.

Que se sente cando es dunha terra onde a xente se pelexa por invitar:
  • por favor, saca os cartos de aí que pago eu.

Que se sente cando montas unha boa carallada ou cando amosas a túa incredulidade cun B H B:
  • Bueno Home Bueno
ou cun B C B
  • Bueno Cxxx Bueno

Como explicar o orgullo que sentimos ó ofrecer tantos pratos exquisitos só cun pouco de pimentón. E iso si, a mellor materia prima do mundo. Que se sente cando che poñen diante unha bandexa de percebes coma esta.


Os galegos amamos a naturalidade, o auténtico:
  • campechano, campechano
e desagrádanos o artificial
  • esa é unha mística.

Que se sente ó saber que cando damos a nosa palabra non fallamos, que se sente?.

É máis ca un sentimento, unha paixón que nace das grandes e das pequenas cousas. Unha paixón que vén da montaña, da terra, do campo e da cidade, da familia, dos nosos.
Por iso desde hai cinco anos gritamos todos xuntos, por iso desde as pedras, as árbores, desde as ondas, desde o vento, cada un co seu motivo pero todos xuntos, cada un a súa maneira pero todos xuntos gritamos:

VIVAMOS COMO GALEGOS!!!

Cada un destes gritos teñen un por que, con razón ou sen razón pero teñen un por que, por que o corazón ten motivos que a razón non entende:
  • polas praias galegas,
  • polas ameixas de Carril,
  • polo pan de Carral,
  • polo lacón con grelos,
  • a rapa das bestas,
  • polos pementos de Padrón,
  • polas Illas Cíes,
  • polo caldo da miña avoa.

Por mil anos máis
VIVINDO COMO GALEGOS!!!




Making off



Página oficial

martes, diciembre 29, 2009

domingo, noviembre 29, 2009

Malo será

Nueva campaña de "Vivamos como galegos"



Texto del anuncio "Malo será":
Fomos capaces de facer unha maleta cando sabiamos que nos afastaba da nosa casa por moitos anos.
Fomos capaces de viaxar onde ninguén fora antes.
Loitar sen entender, abrirnos paso nunha vida dura e combativa.
Fomos capaces de dicir adeus, de ser pai a miles de kilómetros e nai e pai á vez.
Somos capaces de conquistar os mares tódolos días e desafiar tódalas ondas do mar.
Somos capaces de madrugar e ser tres persoas á vez. E sacar unha familia adiante e sorrir e gozar.
Somos capaces de traballar e estudar e axudar na casa.
Somos capaces de saír adiante como poucos no mundo.

Como non imos ser capaces de saír adiante en momentos difíciles?
Como non imos ser capaces de reinventarnos, de apretar os dentes, de traballar máis e mellor?
E sabedes por que?
Porque temos unha fórmula secreta.
-Tranquila, malo será.
- Malo será oh.
- Non muller, malo será.
- Que si, que malo será.
- Malo será.
- Malo será.

Unha fórmula coa que predecímolo tempo: e ti cres que abrirá? Malo será.
E gozamos da praia: estará boa? Malo será.
Coa que aprobámolos exames: que tal o exame? Malo será.
E coñecemos xente: esta noite malo será.

Unha fórmula coa que atopamos sempre sitio: xa verás home, malo será.
E atopamolos nosos amigos onde sexa: non o vemos nin de broma. Malo será.
E seguimos tendo fe nos pementos de Padrón: malo será.
E coa que confiamos sempre no noso equipo: salvarémonos? Malo será neno. Malo será.

Unha fórmula que cruzou fronteiras: teremos sitio para durmir no albergue? Malo será.
E seguirá cruzándoas: este ano teríamos que encher Nova York de gaiteiras. Malo será.

Así que cando teñas dúbidas, ansias ou preocupacións, utiliza a fórmula secreta!
MALO SERÁ

Deámonos conta do ben que vivimos, valoremos a nosa forma de vida,
VIVAMOS COMO GALEGOS!!
Que malo será....
.

domingo, marzo 16, 2008

A cualquier lugar

La semana pasada me llevé una gran sorpresa cuando vi en la tele el anuncio de unos grandes almacenes españoles cuya música era de "Facto Delafé y las flores azules" y su canción "Mar el poder del Mar".
A este grupo lo descubrí el año pasado navegando por la red; en un blog (ya no me acuerdo cual) tenía la canción de "La fuerza" y me enganchó. También participan en la banda sonora de "Yo soy la Juani" de Bigas Luna.
Su último trabajo se llama "La luz de la mañana".


Grupo: Facto Delafé y las flores azules
Canción: Solo palabras
Álbum: La luz de la mañana
MySpace Facto Delafé y las flores azules
En Wikipedia

Letra/Lyrics:
Creo en la paciencia
Temo la palabra
Odio la mentira
Siempre por la espalda

Creo que te entiendo
¿Esto es lo que opinas?
¿Sabes lo que siento?
¿En tu pensamiento?
¿Crees en las promesas?
Son solo palabras
Yo creo en los actos
El acercamiento
Bésame si miento
Dame tu saliva
Vives mi deseo
Siempre de escondidas
Aquí la palabra
En segundo plano
Sientes el aroma,
Vida; escucha, mira.
Veo la salida
Siempre afirmativa
Caminaré ciego, porqué sé que miras

A-F-A-S-I-A(**)

Dime con tus dedos
Que no habrá más peros
Que siempre seremos
Mientras nos toquemos
Luz entre las ramas
Seis de la mañana
Llegan los colores
Nacen las fragancias
Dime esa palabra
Que tus ojos cantan
Como fluye el viento
Como corre el agua
Entre las montañas
Bésame los labios
Tócame la cara
Que me tiembla el alma

Poseía poesía
Caminaba componía
Comparaba concentrada
Si buscaba encontraba
Contaba y cantaba

cantando hablando,
y quién canta aquí
tu a ella o ella a ti?
es un simple gesto,
quién lo siente
quién lo haría
un terrible amo
un magnífico criado
sientes lo que expreso?
espero que sí...

h-j-calma,
contemplad a las flores
que las flores bailan
que las flores bailan
que las flores bailan

sueñan que vuelan,
alas-almohadas
tantas hermosas...
sobran palabras

todo se inflama.
tantos tobillos...
te tengo atada
-dime cariño..-

creo que siento
que se nos para
críos que sueñan
sueñan que vuelan
alas-almohadas
tantas hermosas
sobran palabras

no tengo a donde ir,
así que iré a cualquier lugar
a cualquier lugar...
porque no tengo a donde ir...(bis)

**RAE: Afasia: Imposibilidad de hablar. Pérdida o trastorno de la capacidad del habla debida a una lesión en las áreas del lenguaje de la corteza cerebral.

martes, diciembre 04, 2007

Condonéate


El lugar no importa.
La "luna" es imprescindible.



Condonéate.
Placer sin riesgo.


Pertenecen a la campaña de prevención del VIH/SIDA.
Consejo de la Juventud de España.

sábado, diciembre 01, 2007

Protégete

1 de diciembre, Día Internacional de la lucha contra el SIDA


Live long enough to find the right one.
Protect yourself



Relaciones heterosexuales - Versión 2005

AIDES - AIDS Awareness
Cargado por Razorbuzz



Relaciones homosexuales - Versión 2006

Aides - Sugar Baby Love
Cargado por Razorbuzz



Whatever you're into,
protect yourself

Versión 2007

Cargado por EtienneValencienne


Todos estos anuncios forman parte de las campañas llevadas a cabo por la asociación francesa AIDES por la prevención del SIDA.
[Vía]

domingo, noviembre 25, 2007

Las semillas del maltrato

25 de noviembre: Día Internacional para la Eliminación de la Violencia contra la Mujer


Texto del anuncio de Tele5 titulado "cactus-hombre maltratador":

"Colocar el tiesto en un plano superior al resto de las plantas,
abonar de vez en cuando con un "cállate" o "tú qué sabes",
para que la planta desarrolle bien sus espinas,
regar, además, con pequeños gestos e insultos y favorecerá su pronta floración.
Ten cuidado con las semillas del maltrato. Nada germina tan rápido".


Texto del anuncio de Tele5 titulado "flor-mujer atemorizada":

"Sembrar en cualquier estación con un "mujer tenías que ser";
regar 2 ó 3 veces por semana con puñetazos en la mesa,
empujones y algún que otro zarandeo,
rociar frecuentemente con amenazas y pequeñas humillaciones públicas
su floración será inmediata.
Ten cuidado con las semillas del maltrato. Nada germina tan rápido".

Más información sobre la campaña de Tele5 "Doce meses, doce causas"

Canción de este post

jueves, octubre 25, 2007

Caricias que no piden permiso

Hoy al abrir la página de Llámame Lola aparecía una imagen que ponía "Caricias que no piden permiso" y me gustó mucho... además una vez visto el spot es quizá una de las frases que más me gustó...
La frase pertenece al primer cuento de Late Chocolate.


Botones obedientes,
el ritmo lento de la cremallera,
caricias que no piden permiso.

Cierro los ojos
la mente en blanco,
en rojo,
no, mejor en negro.

Puedo sentir cada centímetro de mi cuerpo,
un susurro al oído,
un beso en el cuello,
mi piel se pone en guardia.

Un dedo repasa mis labios,
mi lengua investiga,
lo saborea,
zigzaguea húmedo hacia mis pezones,
los bordea,
los pellizca con suavidad.

Adivino unos labios bajando mi vientre
despacio, recreándose en mi ombligo,
posándose dulcemente sobre mis braguitas,
millones de partículas bullen dentro de mí.

Un suave roce avanza por el interior de mi muslo,
cómplice de mis deseos se cuela entre mis piernas,
me acaricia,
me hace estremecer,
mi excitación se desborda,
muerdo mi labio inferior,
mis manos apresan las sábanas,
aprieto las nalgas
suspiro entrecortada
me entrego a la más bella agonía,
siento que voy a explotar.

El blanco lo inunda todo
solo escucho un lejano tic tac.
Estoy flotando
¿cuánto tiempo llevo aquí?
Veo una puerta,
se abre,
siento un hormigueo,
algo me empuja hacia ella,
es el latido de mi corazón.
Ven aquí,
abrázame.

Al alcanzar el orgasmo algunas mujeres pierden la consciencia durante unos segundos. Es lo que se conoce como Petite Mort o Pequeña Muerte.

Un relato de Late Chocolate.




La Petite Mort by Xnografics

viernes, octubre 05, 2007

Vivamos como galegos



Texto del anuncio:
Buf, como aquí en ningún sitio
a xente ainda é amable, ten pouco estrés
- o que?
por ahí fora é diferente
- q tal?
- aquí a por el quinto metro del día

Como non imos sentirnos ben aquí
se aquí están as mellores praias do mundo
se a mellor tortilla do planeta é
- a da miña nai,
- é a da miña nai,
- é a da miña nai.

Somos optimistas por natureza,
pra nós todo é... bueno,
- vai calor?
- bueno
- vai frío?
- bueno
- e a familia q tal, ben?
- bueno

Somos positivos,
ademáis os galegos nunca nos trabucamos
- vas caer.

Podemos ir xantar á casa e ver a familia,
gústanos ter a despensa e a neveira sempre cheas,
e cando vemos nenos ainda lles sorrimos
e son ben recibidos.

Somos os inventores do futbolín,
da pregunta total
- Fran, que?
da traducción libre (octopus to the party - pulpo á feira)
e do handparking
- ahí, ahí.

Come na casa dos teus pais sempre q poidas
e se alguén te pon en apuros
respóndelle con outra pregunta
e se preguntan onde se xoga o mellor fútbol
responde con rotundidade
- en Galicia.

Temos 17.340 festas,
temos greleiras, percebeiros,
temos orballo, carballo, choiva, choiva e choiva.

Onde a comida é unha relixión,
e un domingo sen aldea non é un domingo,
e onde a xente non é fea é riquiña,
deámonos conta do ben que vivimos,
gocemos da nosa forma de vida

Vivamos como galegos!!!
________________

Como me gusta el anuncio... me hizo mucha gracia lo de "onde a xente non é fea, é riquiña", pq siempre me acuerdo de cuando éramos pequeños y a mis primos les hacía mucha gracia cuando nos la escuchaban decir, por qué a la gente de fuera le hará tanta gracia esa expresión "riquiña"??, q bueno lo de "vas caer", jejeje
Creo q representa muy bien a los gallegos o por lo menos los tópicos gallegos: comida = religión, responder con otra pregunta, despensa llena q sacamos todo para fuera cuando viene alguien (aunq si vas fuera eso también pasa, será pq son gallegos o pq tienen genes gallegos?? jejeje), siempre de fiesta, aunq con lo de la lluvia discrepo... cada vez llueve menos... aunq echo de menos alguno más... no?? no sé, jejeje
Este anuncio se parece un poco a dos anuncios q había de Estrella Galicia con Nancho Novo (los gallegos no se sabe si suben o si bajan...) y Javier Veiga y a un monólogo de Carlos Blanco también sobre los gallegos (q bien nos lo pasamos, a ver si este año se repite otra vez los monólogos por los bares del pueblo).

La canción de este post no puede ser otra q:
"Miña terra galega" de Siniestro Total


martes, abril 24, 2007

Caja de Sorpresas

Me podeis observar con todo detenimiento.

Podeis estudiar mis costumbres.

Técnicamente, podriais saber que páginas visito de Internet,
de quien recibo emails.

Podriais averiguar los programas de televisión que suelo ver,
lo que compro con mi tarjeta de crédito,
la música que escucho,
los libros que leo.

Con lo listos que sois, podeis estudiar mis hábitos de consumo.
Podreis hacer mil estudios de mercado.

Aun así, NO SABRIAIS NADA DE MÍ.
SOY UNA CAJA DE SORPRESAS.


Visto AQUÍ